Nieświadome pranie brudnych pieniędzy: obrona z art. 299 k.k.

Za pranie brudnych pieniędzy z art. 299 § 1 k.k. grozi kara od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. W typach kwalifikowanych, czyli przy działaniu w porozumieniu z innymi osobami (§ 5) albo przy osiągnięciu znacznej korzyści majątkowej (§ 6), kara rośnie do przedziału od roku do 10 lat więzienia. W razie skazania sąd obligatoryjnie orzeka przepadek korzyści z przestępstwa albo ich równowartości, a obok tego może orzec grzywnę i zakaz prowadzenia działalności gospodarczej. Pełne omówienie znamion czynu znajdziesz w artykule o art. 299 k.k.

Wynagrodzenie ustalam indywidualnie. Łączny koszt obrony zależy od złożoności sprawy: ilości materiału dowodowego, liczby zarzutów i etapu postępowania. Przed rozpoczęciem współpracy zawsze przedstawiam jasną wycenę, żebyś wiedział, na co się decydujesz.

Pranie pieniędzy z art. 299 k.k. jest przestępstwem umyślnym i przepis nie przewiduje typu nieumyślnego, więc samo niedbalstwo nie wystarcza do skazania. Prokurator musi wykazać zamiar, przy czym wystarczy zamiar ewentualny: że przewidywałeś przestępcze pochodzenie środków i godziłeś się na nie. Dlatego spór w takiej sprawie toczy się o twoją świadomość, nie o sam przelew, a znaczenie mają okoliczności transakcji, dokumentacja i to, co wiedziałeś o kontrahencie. Jeżeli podpisywałeś przelewy jako członek zarządu, prokuratura stawia obok tego często zarzut z art. 296 k.k.

Jak najwcześniej, najlepiej jeszcze przed pierwszym przesłuchaniem. Wczesne zaangażowanie obrońcy pozwala uniknąć błędów, które mogą zaważyć na dalszym przebiegu postępowania. Jeśli dowiesz się, że prokuratura interesuje się twoimi finansami albo finansami twojej firmy, nie czekaj na formalne zarzuty. Zadzwoń od razu, żebyśmy mogli przygotować się na każdy scenariusz.

Tak. Choć siedziba kancelarii znajduje się we Wrocławiu, prowadzę sprawy w całej Polsce. Przyjadę do aresztu, prokuratury czy sądu niezależnie od miasta. Sprawy gospodarcze, w tym o art. 299 k.k., prowadzę między innymi w Warszawie, Poznaniu, Krakowie, Gdańsku, Katowicach i Łodzi. Jeśli twoja sprawa toczy się w innym mieście, to nie przeszkoda. Skontaktuj się ze mną przez formularz kontaktowy albo telefonicznie.

Pranie pieniędzy z art. 299 k.k. dotyczy czynności mających ukryć przestępcze pochodzenie środków finansowych, czyli ich legalizacji. Paserstwo z art. 291 i 292 k.k. polega na nabywaniu albo pomocy w zbywaniu konkretnych rzeczy uzyskanych za pomocą czynu zabronionego. Kluczowa różnica to przedmiot: pranie pieniędzy dotyczy środków płatniczych i wartości majątkowych, paserstwo rzeczy. Gdy sprawa dotyczy rzeczy powierzonej, którą sprawca zatrzymał dla siebie, kwalifikacja idzie jeszcze w inną stronę, w kierunku przywłaszczenia.

Bardzo często tak. Prokuratura zazwyczaj stawia zarzut prania pieniędzy obok zarzutu za przestępstwo bazowe, z którego pochodzą środki. Bywa nim oszustwo, handel narkotykami, wyłudzenie podatku albo wyłudzenie dotacji unijnej. Kumulacja zarzutów oznacza wyższe kary i dłuższe postępowanie, dlatego potrzebujesz obrońcy, który potrafi prowadzić złożone sprawy wielowątkowe.

Przede wszystkim skorzystaj z prawa do milczenia i zażądaj kontaktu z adwokatem. Nie składaj zeznań ani wyjaśnień bez obecności obrońcy. Każde słowo wypowiedziane w trakcie zatrzymania może zostać wykorzystane przeciwko tobie. Zadzwoń do mnie, odbieram całą dobę i przyjadę niezależnie od miasta. Więcej o twoich prawach przeczytasz na stronie zatrzymanie przez policję.

Samo udostępnienie rachunku nie jest jeszcze czynem z art. 299 k.k., ale przyjęcie na konto środków pochodzących z czynu zabronionego i przekazanie ich dalej wypełnia znamiona tego przepisu, jeżeli towarzyszy temu zamiar, choćby ewentualny. Prokuratura bada wtedy, ile było takich przelewów, czy pobierałeś prowizję i co wiedziałeś o zleceniodawcy. Gdy uzna, że działałeś w ustalonym podziale ról, obok art. 299 k.k. pojawia się zarzut z art. 258 k.k., a działanie w porozumieniu z innymi osobami podnosi karę do 10 lat (art. 299 § 5 k.k.).

Tak, bo to dwa różne reżimy odpowiedzialności. Uszczuplenie podatku ściga się na podstawie kodeksu karnego skarbowego, a legalizację uzyskanych w ten sposób środków na podstawie art. 299 k.k. Ten sam stan faktyczny potrafi więc biec równolegle jako postępowanie karno-skarbowe i jako sprawa o pranie pieniędzy. Dla obrony ma to znaczenie praktyczne: ustalenia w sprawie skarbowej rozstrzygają, czy środki w ogóle pochodziły z czynu zabronionego, a bez tego znamię z art. 299 k.k. nie zachodzi.

Zagrożenie karą w typie podstawowym sięga 8 lat, a w typach kwalifikowanych 10 lat, więc sprawa mieści się w przedziale, w którym prokurator rozważa wniosek o tymczasowy areszt. W praktyce częściej stosuje się środki wolnościowe: poręczenie majątkowe, dozór policji, zakaz opuszczania kraju, a przy zarzutach gospodarczych także zawieszenie w czynnościach. Na postanowienie o zastosowaniu środka przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od doręczenia (art. 460 k.p.k.).