Artykuły, poradniki i odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania o prawo karne. 96 artykułów
„Sześćdziesiątka" obiecuje łagodniejszą karę w zamian za wskazanie współsprawców — ale po nowelizacji z 2023 r. korzyść jest warunkowa: bez wniosku prokuratora sąd nie sięgnie po art. 60 § 3 k.k. Poniżej wyjaśniamy, na czym polega ten mechanizm, czego nie da się cofnąć i kiedy ma realne podstawy.
Jazda po alkoholu – co grozi? Wszystko zależy od jednej granicy: stan po użyciu alkoholu to wykroczenie (art. 87 k.w.), a stan nietrzeźwości — przestępstwo z art. 178a k.k., z zakazem prowadzenia, świadczeniem pieniężnym i wpisem do rejestru karnego. Poniżej znajdziesz wyjaśnienie, jakie kary grożą w obu przypadkach i dlaczego o zakresie odpowiedzialności często decyduje to, co zrobisz w pierwszych godzinach po zatrzymaniu.
„Wyłudzenie" i „oszustwo" w mowie potocznej trafiają do jednego worka, ale procesowo to różne konstrukcje — z innym przepisem, innymi dowodami i innym punktem sporu. Poniżej wyjaśniamy te różnice i pokazujemy, dlaczego błędna kwalifikacja potrafi zmienić cały kierunek obrony.
Odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności to realna instytucja postępowania wykonawczego — ale działa tylko wtedy, gdy wniosek jest dobrze przygotowany, złożony na czas i poparty dowodami pokazującymi sądowi Twoją konkretną sytuację. Poniżej znajdziesz, kiedy odroczenie wchodzi w grę (art. 150 i 151 k.k.w.), co naprawdę oznaczają „zbyt ciężkie skutki" i jak działać, gdy termin osadzenia jest już blisko.
Postępowanie karne krok po kroku najłatwiej zrozumieć nie od strony teorii, lecz od strony decyzji, które trzeba podjąć od razu — bo pierwsze godziny po zatrzymaniu, wezwaniu na przesłuchanie czy doręczeniu zarzutów często przesądzają o dalszym biegu sprawy. Poniżej znajdziesz kolejne etapy procesu i wskazanie, gdzie udział obrońcy realnie zmienia jego wynik.
Podczas przeszukania przez policję masz konkretne prawa: możesz zażądać okazania postanowienia i poznać cel czynności, możesz być przy niej obecny od początku do końca, a przed podpisaniem protokołu masz prawo go przeczytać i wpisać do niego swoje zastrzeżenia.
Organ nie doręcza ci kopii postanowienia o przedstawieniu zarzutów z urzędu – art. 313 § 1 k.p.k. nakazuje jedynie sporządzić postanowienie, ogłosić je i przesłuchać cię w charakterze podejrzanego. Odpis możesz jednak uzyskać na żądanie: podstawą jest art. 157 § 1 k.p.k.
Tymczasowo aresztowanemu przysługuje co najmniej jedno widzenie w miesiącu z osobą najbliższą. To nie jest przywilej zależny od dobrej woli prokuratora – to prawo zapisane w art. 217 § 1a k.k.w., a odmowa może zapaść tylko z dwóch powodów wskazanych w ustawie i przysługuje na nią zażalenie. Wiele rodzin o tym nie wie i po pierwszej odmowie po prostu czeka. To najkosztowniejszy błąd na tym etapie, bo terminy biegną, a przy odmowie niezaskarżonej droga potrafi zamknąć się na kolejne trzy miesiące.
Tymczasowo aresztowany może dzwonić do obrońcy co najmniej raz w tygodniu, ale rozmowa z rodziną to zupełnie inny reżim – wymaga każdorazowej zgody organu, do którego dyspozycji pozostaje, i bywa kontrolowana. To dwie różne ścieżki i mylenie ich kosztuje rodziny najwięcej nerwów. Jeśli czekasz na telefon i nie wiesz, dlaczego nie dzwoni, przyczyna jest zwykle proceduralna, nie osobista.
